⏱ Dzisiaj · 09:15 – 10:10  ·  Edukacja, 2021

Wyłaniająca się z głębin oceanów na środku południowego Atlantyku Wyspa Świętej Heleny, jest niezależna od jakiegokolwiek kontynentu i wyjątkowa nie tylko ze względu na swoją ekstremalną izolację, ale także ze względu na różnorodną florę i faunę. Ten nieziemski skrawek lądu w rozległym oceanie jest domem dla wielu mikro ekosystemów, od subtropikalnych lasów, przez odsłonięte równiny przypominające pustynię, po bogate morskie sanktuaria, z których każdy ma własne kluczowe gatunki endemiczne. Kiedyś była pełna egzotycznych stworzeń, ale od czasu odkrycia jej na początku XVI wieku jej rdzenni mieszkańcy stali się ofiarami długotrwałego upadku związanego z wprowadzeniem mniej wyspecjalizowanych i wysoce adaptowalnych, obcych gatunków. A jednak dzisiaj mieszkańcy Wyspy Świętej Heleny zjednoczyli się, aby zachować swój dom. Ich niezwykłe wysiłki i poświęcenie zaowocowały osiągnięciem tego, co wielu uznałoby za niemożliwe, i powinny być dla nas wszystkich przykładem tego, co można osiągnąć, gdy działamy razem. Centralny grzbiet Świętej Heleny dominuje nad horyzontem. Wznoszące się na ponad 800 metrów trzy szczyty, często spowite mgłą, kryją las chmurowy Diana’s Peak. Fauna morska Świętej Heleny zachowała niespotykaną dziś czystość i różnorodność. W zalanych grotach i na obrośniętych gąbkami zastygłych jęzorach lawy, bujnie kwitnie życie. To skrzyżowanie szlaków Atlantyku jest ważnym punktem dla ryb pelagicznych. Chilijski diabeł morski i inne wędrowne gatunki spokojnie mieszają się z wielkimi ławicami ryb przybrzeżnych. Coraz wyraźniej widać, jak ważne jest ocalenie bezcennej przyrody, by uczynić ze Świętej Heleny prawdziwą twierdzę bioróżnorodności.